 |
| Hissizleştiğim Yerdeyim |
Uzun bir süre aynı manzaraya baktıktan sonra aniden manzara değişikliği bende sürekli ağlama hissi ve içimde karamsarlığa sebep oldu. Ne zormuş üniversite okuduğn şehri bırakıp tekrar alışagelen düzene geri dönmek..
Sanki simitçi bi anda kapının önünden geçerken seslenecek ve ben koşa koşa taze simitlerden alıp nasipleneceğim.. Cumaları pazara gidip domatesçisiyle mallarının Çanakkale olup olmadığını konuşucağım.. Ve bir telefon geldiğinde ise Atın önünde buluşalım yada Şakir'e ne dersiniz dicekmiş gibi hissediyorum.
Şehirle vedalaşmadan geldim. Ve biliyorum ki bir gün hangi sebeple olursa olsun geri döneceğim ve orda taze simit kokan sabahlara uyanacağım...
Özlemin tahammülsizleştiği yerdeyim.. Sanırım insanların okuduğu şehirde iş bulup kalmalarını şimdi anlıyorum.
Kim bilir belki güzel Çanakkale'mle tekrar yollarım kesişir.. Özlemlerin çekirdek kabuğunu doldurmayacak şekilde dolması dileğiyle sevgi ile var olun...
